โอ้โห!  ในที่สุดก็ได้เขียนซักที  หลังจากที่เว้นมาตั้งนานนนนนนน

ก็แหม มันเป็นช่วงเครียด ๆ นี่ เรียนก็เครียดด้วย  ยิ่งสอบที่ผ่านมานะ จะบ้าตาย

เครียดกว่าตอนปี1เป็นล้านเท่า  หยุดอ่านหนังสือ 6 วันแน่ะ

อ้าๆๆ หยุดก่อน อย่าคิดนะว่ามันน่าอิจฉา น่าอ้วกตะหาก  อ้าว ลองนึกดูนะ หยุดหกวัน แต่มีรอสอบอยู่อีก สีวิชาติดกัน

วิชาเครียดๆๆๆ ยากๆๆๆๆ น่ะ อ้อ บวกรายงานอีก 3 ฉบับด้วยนะ

ปรากฏว่า 6 วันนั้นอ่ะ ไม่ได้หยุดทำงานซักวันเดียว (ยังกะพนักงานโอทีแน่ะ)  รู้สึกตลอดเลยนะว่า ต้องรีบทำๆๆ ไม่ทันแล้ว

พอสอบวิชาเกือบสุดท้าย เริ่มมึนละ ไม่ไหวจริงๆ

ทุกคนที่ได้สอบวันเว้นวัน หรือจบๆ ไปในอาทิตย์เดียว ดีใจเถอะนะ มันดีที่สุดแล้วล่ะ เหมาะสมกับความอดทนของสมองที่สุดแล้วละ  หยุดเป็นหกเจ็ดวันอย่างนี้  เหนื่อย ล้า ปวดหัว เครียดจริงๆเลย

โอ้โห! มีแต่เรื่องเครียดๆเนาะ ไม่เข้ากับหัวเรื่องเลย

อืม จริงๆ แล้ว วันนี้สนุกมากเลยนะ

มีแต๊งค์พี่ ที่น้องๆ ปีหนึ่งบนชมรมจัดให้แหละ  (จริงๆ เจี๊ยบก็ไม่ได้รับน้องนะ แต่ก็ยังไป 555)

น้องหลายคนยังไม่รู้จัก แต่ก็พยายามจำชื่อนะ (ซึ่งยากมากๆ กับชีวิต เพราะว่าเป็นคนจำชื่อคนอื่นไม่ค่อยจะได้)

สนุกมากเลย เป็นงานที่เป็นกันเอง บรรยากาศขำๆ (จริงๆชอบเกมที่น้องๆ เอามาให้เล่น เป็นเกมยอดฮิตที่พวกแคมป์ ค่าย หรือ สัน เอามาเล่นกันนั่นแหละ)  แต่ว่า ชอบจังเลยอ่ะ มันสนุก ได้วิ่งไปวิ่งมา ถูกโห่ ถูกหัวเราะ  ผ่อนคลายดี

แต่งานเลิกสี่โมงเย็นนะ เพราะอะไรนะเหรอ  ก็เพราะทุกคนจะกลับไปดูแดจังกึมยังไงล่ะ 555 ตอนอวสานซะด้วยนะ

เป็นชมรมที่ทุ่มเทให้กับแดจังกึมเหลือเกิน

ดีใจนะที่ได้เห็นน้องๆ ร่วมกันทำงาน และขอบคุณมาก ๆ ที่จัดงานมาแต๊งค์(รู้สึกว่ายังเป็นพี่ที่ไม่ค่อยดีเท่าที่ควรอ่ะ)

แต่ก็จะพยายามเป็นพี่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ทุกปีละกันนะ

ชมรมนี้ เป็นที่หนึ่ง ที่เจี๊ยบมีความสุขจริง ๆ นะ  เหมือนความสุขใส ๆ ที่มันไม่มีอะไรมาเจือปนอ่ะ หัวเราะให้ดังที่สุดเท่าไหร่ก็ได้  ไม่มีใครว่า (แล้วเรื่องมันก็ขำมากขนาดนั้นจริง ๆ)

ช่วงนี้เพื่อนๆ ไปเวิร์คที่เมกากันเยอะ เป็นห่วงนิดหน่อย (แบบคนเคยเจอมาก่อน)  เช่น เชียร์ นา ป๊อย เตย พี่ต้นไม้ กิ๊ฟ

ขอให้ทุกคนได้ประสบการณ์มาก ๆ นะ

คิดถึงเพื่อนเก่าทุกคนด้วย ๆ นะ พรีม แป้ง ฝ้าย จิ้น ฯลฯ ที่ประสานมิตรอ่ะ

คิดถึงเพื่อนตอนประถมด้วยนะ มด ปา เจน แอล วิมพ์

ส่วนคนที่ชมรมกะเพื่อนอักษรไม่คิดถึงหรอก เพราะเจอบ่อยๆ แต่ว่า พอนึกถึงทีไรก็มีความสุขทุกที

สรุป ตอนนี้มีความสุขนะ อมยิ้มอยู่ด้วย

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาคอมเมนต์

บายๆ นะ

เจี๊ยบ

เฮ่อ จริงๆ เขียนเสร็จไปแล้วรอบนึงนะ แต่ว่า ทำมันหายไป ไม่ได้เซฟด้วย

ต้องมาพิมพ์ใหม่เลย

เมื่อวานนี้ท้องเสียล่ะ  แย่มาก อาหารเป็นพิษ

มันไม่ได้แย่ตอนที่ท้องเสียหรอก แต่มันแย่หลังจากนั้นน่ะสิ

เพิ่งรู้นะว่า คนเราจะเพลียได้มากขนาดนั้นเลยจริง ๆ แย่กว่านั้นคือ ไม่อยากกินอะไรเลย

กินได้แต่พวกน้ำปั่น ผลไม้ โจ๊ก เบื่อจัง

มันเหนื่อยแบบว่าไม่อยากพูด ไม่อยากทำอะไร อยากนั่งเฉย ๆ แล้วมองเหม่อ ๆ อ่ะ อ้อ ลืมไป

ไม่อยากอ่านการ์ตูนอิตาเลียนที่เป็นการบ้านปิดเทอมด้วย 5555 (อันนี้ไม่น่าจะเกี่ยว)

แย่กว่านั้นคือ เมื่อวานนี้ ต้องออกมาทำธุระ ตั้ง 3 อย่างในวันเดียวกัน คือ

1. ประชุมชมรม 2. ซ้อมรำ 3. เป็น staff เทศกาลหนังอิตาเลียนที่คณะ

จริงๆ จะ แคนเซิลหมดเลยก็ได้นะ แต่ไม่เอาอ่ะ ไม่ได้บ้านะ

แต่รู้สึกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากถึงขั้นคอขาดบาดตาย ถ้าไม่ไปมันก็เหมือนไม่รับผิดชอบเท่าที่ควรน่ะสิ

คนอื่นๆ อาจจะกระทบก็ได้ (มั้ง)  อ่ะๆ อย่างน้อยซ้อมรำ ก็ควรใช่มะ เพราะว่าไม่งั้นเค้าจะแปรแถวกันยังไง

แต่ว่าผลจากท้องเสียก็ทำให้อีคิวลดต่ำเลย ไม่พูดไม่จา เงียบๆๆ เหม่อๆๆ เวลาตลกๆในชมรมก็เอาแต่ยิ้มเงียบ ๆ

ขี้เกียจแม้แต่จะหัวเราะเสียงดัง  ยังกะเป็นคนละคนเลยนะ

จนพี่ๆ เพื่อนๆ บนชมรมถามว่า เป็นไรมากป่าว ไม่หรอกน้า ไม่ได้เป็นอะไร แต่มันเหนื่อย

พูดแล้วมันเหนื่อยเท่านั้นเอง  จริง ๆ ก็อยากจะพูด อยากจะหัวเราะหรอกนะ

อื้อ ตกแต่งspace เพิ่มได้แล้ว ดีใจจังเลย

อย่างน้อยก็ไม่บ้าน ๆ อีกแล้วล่ะ

ใกล้เปิดเทอมแล้ว ดีใจๆๆ เทอมหน้าเนี่ยแหละ จะได้เรียนอิตาเลียนให้สมกะเป็นเด็กเอกซะที

คงยากแหละ แต่ก็อยากลองดู เห็นเอกอื่นเค้าเรียนกันลึกซึ้งถึงขั้นไหนแล้วก็อยากเรียนมั่ง

เจี๊ยบ

นี่เป็นวันแรก และครั้งแรกที่ได้ลองทำspace นะเนี่ย

คนที่เข้ามาอ่านอย่าเพิ่งว่านะ  ว่า อี๋ ไม่เห็นมี option เสริมไรเลย

ก็มันทำไม่เป็นนี่นาจะให้ทำยังไง  เฮ้อออออออออ โลเทคเจงๆๆ

บางทียิ่งเรียนอักษรมากๆ เข้า ก็จะพัฒนาอยู่ด้านเดียว เดี๋ยวนี้จะคิดเลขหรือว่าทำคอมพิวเตอร์อะไรก็ทำไม่ได้แล้วล่ะ

ช่วงนี้ว่าง ๆ (รึป่าว)  ก็เลยมาหาอะไรทำ เขียนเล่นๆ ดูบ้างจะได้ไม่ว่างมากเกิน (ถึงแม้ว่าการบ้านอิตาเลียนจะทับหัวอยู่ก็ตาม)

ช่วงนี้ เป็นช่วงเหมือนพักฟื้น แล้วก็เตรียมตัวจะไปเรียนเทอมต่อไปนั่นแหละ

ไม่ค่อยอยากจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย  อ่านการ์ตูน นิยาย ดูละครน้ำเน่าไปวัน ๆ

เหมือนกับว่าชดเชยกับที่ผ่านมาทำอะไรที่(เกือบ) เป็นชิ้นเป็นอันมามาก

บางทีการผิดหวังกับอะไรซักอย่างทำให้เราโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นได้มากอย่างไม่น่าเชื่อ

สงบขึ้น เข้าใจอะไรหลายอย่างมากขึ้น

เอ๊ะ ชักจะเครียดอีกแล้ว ไม่เอาดีกว่า

เนี่ย เมื่อวานก็ไปแข่งชั่งน้ำหนักมา  เซ็งเลย ตาชั่งที่บ้านมันเก เบาไปตั้ง 4 โล

พระเจ้า! แสดงว่าหลังจากกลับจากเมกา น้ำหนักมันไม่ลดเลยหรอ เศร้าเลย

แต่ไม่เป็นไร ดี จะได้ฮึดๆไง

สงสัยจะสบายใจมากไปหน่อย เลยไม่ลดซะที อิอิ

วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า  แล้วจะมาเขียนใหม่  5555

ชอบๆ เหมือนได้บันทึกอะไรซักอย่างเลย ดีใจๆ

เจี๊ยบ